Patagonie verslag 08

Vanaf punto Arenas vertrokken we per "luxe touringcar" (ja, ja) om 9.00uur. Marije en ik hadden plaats een en twee lekker voorin zul je zeggen, ja alles behalve. De chauffeur zit in het afgesloten voorstuk, hetgeen dus betekend dat er een wandje staat. Hierdoor is er voor een normale Europeaan maar heel weinig been ruiimte. Zelfs voor het inmiddels atletisch geworden lichaam van mij, was het moeilijk om hier tussen te kruipen. De chauffeur overzag echter de situatie vlot en bood ons, op ons verzoek twee plaatsen achter in de bus aan. Hier was voldoende hoofd en been ruimte, maar ja elk nadeel heb z'n voordeel. Zo ook dit. We zaten naast het toilet en die was volgens mij ongeveer 1-2 weken geleden voor het laast goed schoongemaakt. Al ras hadden we de eerste km's afgelegd en mochten we de bus uit, we stonden voor de pont die ons de straat van Maghelhaen over zou brengen.

Eenmaal aan de overkant, toen we daar waren was het natuurlijk deze kant geworden. gingen we de bus weer in. Na een uurtje lekker touren over de, inmiddels overbekende, graffel wegen. Hadden we een heuze pitstop, hier konden we drinken en eten aanschaffen als je zelf niet voldoende bij je had. Je kon de aangeschafte of meegebrachte lunch binnen of buiten nuttigen. Ik zeg je beide is geen pretje. Binnen heersen sauna achtige omstandigheden, terwijl je buiten je broodje onverbiddelijk verrijkt met het hier, altijd en overvloedig aanwezige steppezand dat in ruime hoeveelheden door de wind wordt voort gestuwd. De wind heeft in Patagonie altijd vrij spel, wegens het volkomen ontbreken van vegetatie hoger dan 30cm. Je probeert dus een plekje te vinden uit de wind en in de zon en geholpen door de geplaatste windschermen bij deze hosteria, lukt dat dus redelijk. Als iedereen zich heeft tegoed gedaan aan alle verfrissingen, wordt de tocht vervolgd. Niet voor lang echter, we bereiken n.l. de Chileense grens. Ik heb het Bewust over Chili alleen want de grens post van Argentina ligt ca 10 km verder. Bij deze post moeten we uit stempelen. Ze willen zeker van zijn dat we niet blijven. Helaas staan er busladingen met toeristen en de mannen, ook de vrouwen trouwens, willen wel dat je weet wie de baas is. Zo kwam ik er ook achter, dat de geuniformde persoon snel last heeft paranoie en machtswellust. We staan dus in een lange rij die maar langzaam voortschrijd, er worden links en rechts spitsvondige opmerkingen gemaakt over de bureaucratie. Je begrijpt het al, ik moet dan ook mijn mond open doen. Mijn timing had niet slechter kunnen ziijn. Er lopen twee personen langs de rij wachtenden en ik roep "kijk hier wordt ook al voorgekropen!". Waarop de niet zo lieftallig ogende jonge dame die langs loopt, mij verwijtend aankijkt en in het spaans iets mompelt tegen mij. Ik doe een stapje opzij en zie net optijd, dat de bewuste vrouwspersoon gekleed gaat in het zomer outfit van de douane. Waarop ik vaag mompel dat ik het tegen "my wife" had. In het voorbij gaan kijkt de dame nog even om, maar beslist niet om te flirten met me. Weer een geweldige romance aan mijn neus vvoorbij gegaan.
Als we allemaal zijn uit gechecked en iedereen weer in de bus zit, gaan we verder met stofhappen op de graffelweg. De Argentijnse grens is per slot van rekening even verderop.
Daar aangekomen gaan we weer in de rij, dit keer let ik even beter op, wat en wanneer ik iets zeg. Ook nu gaat het traag en mogen we zelfs twee keer in de rij. Uiteindelijk lukt het ook hier weer en mogen we onze stoffige tocht voort zetten. Gelukkig blijkt de weg aan Argentina kant, beduidend beter te zijn.

Door alle op onthoud en de grote afstand zijn we pas laat in ons hotel in Ushuaia. Marije kruipt meteen onder de wol, ik drink nog een vino blanc in de lobby met een groepje medetrippers.
De volgende morgen, het is dan zaterdag, hebben we eerst wat tijd voor ons zelf genomen. Om half 12 nemen we een taxi richting centrum. De chauffeur dropt ons pal voor een Chocolateria, we zijn sterk en gaan eerst souveniers jagen. We slagen voor alles wat we willen, we hebben wel winkel in winkel uit gelopen maar oke. Aan het eind gaan we bij de chocolateria koffie met....... nuttigen.
Er staat een boottrip gepland om 3uur en we worden om half drie verwacht. Danielle is onze lokale gids. Samen met de kaptein tonen ze ons een aantal plaatsen met zeeleeuwen , pinquins e.a. beestjes. Verder maken we nog een klein uitstapje op een eilandje, waar Danielle ons kennis laat maken met de gewoontes en gebruiken van de inmiddels uitgestorven orginele "Vuurlanders".