Patagonie verslag 08b

Zo ik ben er weer, waar was ik gebleven? O,ja zondag! Zondag morgen hebben we een taxi genomen en ziijn richting stad gegaan. Daar vlakbij is een skipiste met een kabelbaan. Die draait ook zomers, boven kun je dan een leuke wandeling naar 'n gletsjer maken. Dat leek ons wel wat. Het eerste stuk was een rustige wandeling langs een heldere snel stromende gletsjer beek. Het laatste deel heeft echter een gemiddeld stijgings percentage van 40%, ja het is geen tikfout, over 250mtr afstand 100mtr omhoog. Dat betekend dus hier en daar flink klimmen. Bijna boven zitten we even op adem te komen en genieten ademloos van het adembenemende uitzicht. Roob een medetripper was inmiddels al op de terugweg en vertelde dat het laatste stukje niet meer te zien gaf dan wat we nu zagen.

We vonden het eigenlijk wel goed zo en besloten ook terug te gaan. maar ja stijl omhoog is iets anders dan stijl omlaag, zeker over fijn gruis e.d. Roob (kort voor Robert) nam een alternatieve route, ach die nemen wij ook, was de opmerking. We zagen hoe hij als een jonge steenbok het pad afdaalde, hij is ca. 30 jaar jonger dan wij. Ja wel het eerste stuk ging prima, tot je op het punt komt waar het zichtbare pad ophoud, dan moet je even een stukje terug, om een hernieuwd overzicht te krijgen. Uiteindelijk lopen we dood op een uitstekende rotspunt die, waar wij staan al gauw een meter of 4 boven het volgende beloopbare deel uitreisd. Het lager gelegen plateau loopt schuin af naar links, hetgeen betekend dat het aan de rechterkant op loopt. Bij een nadere inspectie van dat deel, blijkt er een minimum hoogte verschil van 2.5mtr te zijn. Persoonlijk vind ik dit te ver om te springen, ook al omdat het schuin loopt. Ik loop wat verder naar rechts en kijk over het randje, tot mijn opluchting zie ik een plateautje waar twee mensen op kunnen staan. Ongeveer een meter onder ons, van daar uit kunnen we met normale stappen weer verder. Ik geef mijn rugzak en foto toestel even aan Marije, zodat ik mijn handen vrij heb. Ik ga op mijn buik liggen, gooi m'n benen over de rand en laat me langzaam zakken. Ondertussen met mijn handen een beetje steun zoekend op de gladde rotsen. Dan gebeurt het onvermijdelijke, als je, je laat zakken. Het punt waarop je geen grip meer hebt en dus wegglijdt. De afstand is dus meer dan een meter. Een fractie van een seconde ben ik dus in vrije val, voordat ik het me realiseer, is het alweer over. Ik sta op de uitstekende rotspunt en de rand, waar ik net op lag is op schouder hoogte. Ik ben nooit goed geweest in het schatten van afstanden. Ik pak mijn rugzak aan van Marije en laat hem voorzichtiig een verdiepping lager valllen. De rugzak bevat geen breekbare zaken en als hij de hellling raakt gebeurt het meest natuuurlijke, voor een volle maar lIchte rugzak, er zit alleen maar extra kleding in. Hij begint te rollen en komt pas veel lager eindelijk tot stil stand de fles water is er wel uitgeslingerd. Ik besluit m'n camera toch maar om te hangen. Nu is Marije aan de beurt, ik begeleid haar voeten naar steun punten die ik nu wel kan zien en even later staan we opgelucht naast elkaar. Een paar natuurlijk gevormde treden af en we staan op de helling, die we rustig aflopen. Onderaan de helling is ook het orginele pad weer. We nemen even een rust momentje om de fysieke en psychische inspanningen te boven te komen. Het resterende deel is een peule schilletje in vergelijk met de top, als laatste laten we ons door de stoeltjes lift terug brengen. Als we beneden aannkomen heeft Roob al twee stoelen bij gezet en kunnen we wat te drinken bestellen.
Daarna lekker in het hotel een boekje lezen bijnamen verzinnen voor iedereen. Later die avond lekker eten. Terug in het hotel nog even na genieten met z'n allen.

Na de grote bus weer een kleintje die ons de grens over zet naar Brazilie, ook hier weer twee keer stempelen. Het wachten is hier echter een aangenamere bezigheid omdat we lekker in een warm zonnetje kunnen zitten.
We besluiten niet mee te gaan met de groep en verkennen F.d.I. op eigen gelegenheid. We eten lekker, Marije heeft een stoofpotje van "wild boar" en ik twee kippe borst stukken. Lekker biertje er bij deze keer, helemaal goed. Eerst nog een sorbet in een mega ijssalon en dan opweg naar het hotel. In dit hotel is een zwembad dus voor alles een duik er in en dan naar bed. Negen uur weer op de kamer ik besluit om nu maar eens een eind aan het verhaaltje maken dan kan het weg. O,ja waarom einde van de wereld, omdat Ushuaia wordt beschouwd als de laatste stad in de wereld. In iedergeval de meest zuidelijke. Wel heet het daar "Fiin del Mundo", ik kan dus zeggen;"ik volg mijn vrouw, tot het einde van de wereld en terug.
Morgen woensdag naar de stuwdam en een stukje van de waterval. Donderdag de rest, vrijdag terug naar B.A. Zaterdag richting Madrid en huis maar voor nu
groeten, kussen en of knuffels en tot gauw Frank.